از یکی از خانمهای اعضا جلسه هم قول همکاری در مورد کمپین برابری خواهی گرفته بودم

خانم “ن ” بعد از خوندن برگه ی کمپین گفت که حاضره امضا بگیره حالا حتی در حد پر کردن یه برگه ی کمپین باشه …

خانم “ق” هم بعد از خوندن پرسید :

حالا چیکار کنم امضا بزنم ؟

منم سرمو تکون دادم

امضا زد و بهم برگردوند

در مکان نیمه عمومی که متعلق به اداره آموزش و پرورش هم هست کمی شاید بی احتیاطی بود امضا گرفتن ، ولی من در این چند جلسه شناختی از اعضا پیدا کرده بودم و می دونستم همکاری خواهند کرد …البته اینو بگم که این بدور از چشم مدیر مدرسه بود …

حالا آقای “ز” برگه رو گرفت بخونه و همین طور مشغول خوندن بود که خانم ” ق” به من رو کرد و گفت :

رو دیوار رو نگا کن ….

من به سمت نگاهش به همون نقطه نگاه کردم ، بالای تخته سیاه زیر عکس دو رهبر ایران ، نوشته ای بزرگ زده بود که این متنش بود :

به احترام پدر و

استادت از جای برخیز

دقیقن به همین شکل نوشته شده بود

خانم “ق” در ادامه گفت گویا مربیان این مدرسه برای مادران احترامی قائل نیستند …

یعنی برای مادر نباید از جای بر خاست؟؟!

اینکه در کتاب خدا “قرآن کریم ” هم اومده که احترام به والدین از ضروریات است ، مگه فقط گفته پدر…..؟

صندلی گذاشتم و رفتم بالای اون

برگه رو از دیوار کندم،

در همین حین اعضای دیگر انجمن از راه رسیدند و من برگه ی کمپین رو با دو امضا در کیفم گذاشتم.

با اومدن مدیر دبیرستان جلسه رسمی شد و من بعنوان آغازگر جلسه …برگه بالای تخته سیاه رو به مدیر نشون دادم و از توضیح خواستم

مدیر که سعی داشت قیافه ی متعجبی به خودش بگیره و بگه خبر نداره

با تعجبی خاص به برگه نگاه کرد

و این جمله رو

به احترام پدر ….

و استادت از جای برخیز

تکرار کرد، . بعد پوشه ای رو از کمد دیواری مدرسه بیرون کشید و دید تمام نوشته ها به همین صورت است

من در ا دامه گفتم :

نکنه آقای مدیر فکر کردن اینجا مدرسه پسرانه هست نباید اسمی از مادر بیاد در صورتی که نیمی از اعضای انجمن از خانمها و همینطور اعضای تشکیل دهنده درجلسات ِ مدرسه بیشتر از مادران هستند ،

این چه معنی داره ؟؟ آقای مدیر توضیح بدهید….

آقای مدیر کماکن اظهار بی اطلاعی می کرد و من

می گفتم چطور ممکنه چندین ماه این نوشته ها در تمام کلاسها بالای تخته زده رو شما ندیدید ..؟؟من یکی رو از دیوار کندم و ازتون می خوام بقیه رو از دیوار بکنید …تا جلسه ی بعدی ببینیم چه تغییری ایجاد می کنید ..

این نوشته در تمام کلاسها بود ..

…………………………….

برای کمپین دوتا امضای خیلی خوب گرفتم

و نکته ای رو هم با کمک خانم “ق” به مدیر گوشزد کردم

ولی همچنان فکر می کنم جامعه مردسالار می خواد پسران ما از کودکی جایگاه ویژه ای برای مادران و زنان جامعه قاِئل نشن وگرنه چطور این اشتباه در مورد نام پدر نشده بود…

در پایان جلسه آقای “ز” از من خواست هوشیارانه عمل کنم و مراقب باشم در هر مکانی برگه ی کمپین رو نشون ندم

اون گفت:

شما باید باشید کم و همیشه .. نباید کاری کنید به چشم بیایید و ..و

من در جواب گفتم :

کمپین اهداف مشخصی دارد که با دین مغایرتی ندارد و فقط به مسایل حقوقی زنان می پردازد و به عملکرد سیاسی کاری ندارد…حتی ما از دو آیت الله هم تاییدیه گرفتیم که در هر نظام دینی در اسلام حکم ثانویه ای وجود دارد که حاکم در این حکومت می تواند بر اقتضای زمانی و نیازهای جامعه حتی قوانینی مثل ارٍث دختر و پسر که در قرآن آمده رو تغییر بدهد …

گفتگوی من با آقای “ز ” یه ساعتی بطول کشید ولی بسیار برام مفید بود چون راهکارهای خوبی بهم نشون داد تا در شهر کوچکی همچون آمل بتونیم موفقتر عمل کنیم.

آذرماه 87

فرشته

آیا نظام جمهوری اسلامی هم روزی اعتراف خواهد کرد .. اعتراف به اینکه جنگ ایران با عراق در بعد از آزادی خرمشهر باید صلح می شده ؟ اینکه این صلح در آنزمان باعث پرداخت غرامت جنگ از جانب عراق به ایران می شده ، اینهمه جوانان گوشت دم تیر و تانک نمی شدند و فرزندان و خانواده هاشان بی سرپرست … ؟ عده ای زیادی به عنوان رزمنده و جانباز و خانواده شهید در عین بی سوادی از سهمیه ها مختلف استفاده نمی کردند و همچنین پستهای مدیریتی به انسانهای کوچک و بی سوادی چون کردان و امثالهم داده نمی شد ؟ اینهمه بودجه بنیاد شهید نبوده .. اینهمه مدارس شاهد و .. تشکیل نمی شد ؟ اینهمه جانباز شیمیایی نداشتیم که سالها زجر و درد کشیدن شان را ببینیم و عذاب بکشیم و لعنت بر مسبب آن بفرستیم ؟اسیران کمتری در عراق داشتیم که آنها هم خیلی زود به وطن بر می گشتند ..نه اینکه سالهای سال در غربت و اسارت زیباترین روزهای جوانی خود را سپری کنند ..

چقدر از میزان خرابی و ویرانی در استانها و مناطق جنگی کم می شده ؟ ایا اگر صلح در زمان مناسب انجام می شده ، به دوران موشک زنی ( تهران ) و استفاده از سلاح شیمیایی که اواخر جنگ ایران با عراق بود ،بر می خوردیم ؟

شاید اصلن جریان بمباران شیمیایی حلبچه اتفاق نمی افتاد چرا که صدام به بهانه اینکه تعدادی از مردم حلبچه با ایرانیان همدست شده اند آنانرا را قتل عام کرد ..

ما چه زمان شاهد این اعترافات خواهیم بود ؟

اینان آنقدر ایت الله خمینی را معصوم می دانند و یا معصوم نشانش می دهند که هرگز این اعتراف را نخواهند کرد ، سران نظام ایران هرگز در هیچ کدام از سیاستهای داخلی و خارجی خود اعترف به اشتباه نمی کنند ..چرا؟

یعنی اینقدر به خود مطمئن هستند که تمامی عملکردشان درست است ؟ ایا به واقع اینان خود را نماینده خدا بر زمین نمی دانند ؟

از ریاست جمهوری آمریکا بیاموزید که به موقع اشتباه از مردم آمریکا معذرت می خواهد و پاسخگو رفتار و عملکردهای خود هست ..حتی مردم می توانند او را به دادگاه بکشانند و منتقدین براحتی سیاستهای او را نقد می کنند …

ما چه ؟

.در ایران حتی کسی که با آنهمه افتضاح از جانب مجلس استیضاح می شود ، از جانب ریئس جمهور لوح تقدیر دریافت می کند ..تقدیر برای دروغ گفتن .. برای گول زدن میلیونها ایرانی

ما چه ؟

منتقدین ما کجایند؟ در سیاهچالهای زندانها ..در تبعیدگاه ها ..در کشورهای دیگر آواره ؟؟؟

کسی به سوال من جواب بدهد .. سران محترم جمهوری اسلامی ایران اگر کسی از شما انتقاد کند با او چه می کنید؟ .. آیا شما هرگز اعتراف می کنید که ایران را نابود و ایرانیان را به پایین ترین درجات اخلاقی ( در داخل ایران ) و ارزش و اعتبار در سطح جهان رسانده اید ؟( ارزش پاسپورت ایرانی از آخر در جهان بعد از افغانستان است )

یعنی می بینیم روزی ایرانی دمکراتیک که همه با آزادی و بی ترسی آنچه حقشان است را مطالبه کنند ؟؟

دخترم نام بلوتوث خود را” مرد ستیز ” نهاده !!مقصر کیست ؟

چندین ساعت گذشته …نمی توانستم بنویسم ..نمی شد بنویسم .. اعدام برای من یاد آور خاطرات تلخ کودکی من است .

مادری بر بالای دار هزاران حرف دارد ..
چطور می توان ننوشت؟
…چطور می توان ساکت بود و خون گریه نکرد؟..وقتی من خود دختری در سن 15 سالگی دارم ..
وقتی مادری هستم که با تمامی توانم سعی دارم محیطی آرامی برای دخترم بوجود آورم ..چطور برای مادری که با نگرانی به اینده فرزندان دختر خود بر بالای دار رفته ، پریشان نشوم.

وقتی اسم بلوتوث دخترم رو خوندم ، نگران شدم … او نام بلوتوث گوشی همراه خود را (( مرد ستیز )) گذاشته ..
با خودم فکر می کنم چه کنم تا از این ذهنیت بیرون بیاید و بدانند که مردان در ذات بد نیستند ،اصلن برای چه چنین نامی انتخاب کرده؟ آیا رفتار و نوع نگاه کالایی جامعه به دختران ما این تاثیر منفی را در او نگذاشته؟

بلکه این قانون و عرف و سنت غلط ، این دین مرد سالار است که در ذهنشان این را حقنه می کند که مرد هستند ، جنسیت برترند و یا قویترند به لحاظ جسمی وجنسی .. نمی توانند خود را کنترل کنند باید چند همسر برگزینند تا شهوتشان ارضا شود ، دین و قانون این اجازه را می دهد که همسران صیغه ای داشته باشند …
کودکان پسر ما را از کودکی در محیط خانواده ی اکثر ایرانیان و در مرحله ی دوم در جامعه اینگونه پرورش می یابند
با خود می گویم چقدر باید بجنگیم تا این فرهنگ غلط از ایران عزیزمان دور شود .. ایران عزیزمان با آن تمدن بزرگ .. چرا بدیگونه درآمده ؟..

مردی به دختری 14 ساله حمله می کند و قصد تجاور به او دارد ..مادر این کودک که البته به نقل از دوست مهربانم آینده ما که قانون جمهوری اسلامی دختر 9 ساله را کودک نمی داند این دختر که 14 ساله هست ،. . سر می رسد و با مرد درگیر می شود ..

مادری که برای هزار مشکل اقتصادی خود برای گذران زندگی فرزندان خود تن به ازدواجی موقت می دهد …این مادر که همسر موقت این مرد متجاوز است در درگیری با مرد ، او را به قتل می رساند … حال دو روز است در میان ما نیست …به جرم ارتکاب به قتل مردی متجاوز …بر بالای دار یه ما هشدار می دهد …چه بر سر میهن و هم میهنمان آمده ؟
چرا اینهمه سکوت ؟
سوکت تا به کی ؟
قانون بیمار نظام جمهوری اسلامی هر ایرانی را می آزارد … قلبن متاثر می کند

در جایی دیگر از ایران زمین زنی به سنگسار محکوم می شود
زیرا همسرش او را از خانه بیرون کرده و او درمانده ، آوراه خیابانها در شهری غریب پناه به مردی دیگر می آورد .. در چند ماه گذشته همین مرد که پناه به زنی داده سنگسار کردند ( تاکستان )… و این زن هم منتظر مجازات در زندان بسر می برد
کسی عدالت را برای من معنا کند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

قانون بیمار ما که زاییده افکار بیمار مردانی است که دایه دار دین هستند و سنگ الله را بر سینه می زنند

شرم کنید
شرم کنید

در قانون جمهوری اسلامی دفاع از خود و ناموس چه معنایی دارد ؟؟؟
آیا جز اعدام و مرگ معنایی دیگر دارد ؟؟
همان ناموسی که این دولت مردان دم از آن می زنند ..همان ناموسی که به بهانه حفظش با چماق بر سر دختران ما می کوبند.. و تحقیرشان می کنند ..
همان حفظ ناموسی که زنان ما را از پوشیدن رنگهای روشن در تابستان و در زمستان از پوشیدن چکمه منع می کند …

به نظر شما ، خوانندگان عزیز و دوستان مهریانم آیا حق با دخترم نیست که نام بلوتوث گوشی خود را مرد ستیز بگذارد ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کودکان دختر ما که از همان آغاز تولد ذهنشان را نسبت به جنسیتشان مسموم می کنند و آنان را ضعیف و ناقص می پندارند و همانگونه می پرورند ..
وقتی دختری بدنیا می آید .. از همان آغاز پدر ابرو در هم می کشد ..(اکثریت )

دو روز است که مدام در فکرم
جنازه ی زنی بر بالای دار
در اوین
این زن حرفهای زیادی می زند … اگر برابری در فرصتهای شغلی وجود داشته باشد و به اقتصاد زنان ما توجه شود آیا از این حوادث دردآور کاسته نخواهد شد ؟

آیا اگر برابری در قوانین چون ارث و دیه، در پایین آمدن آمار اینگونه مسایل تاثیر ندارد ؟
ای کاش نظام کمی بیشتر به مسئله زنان اهمیت می داد … ای کاش واقع بینانه تر قوانین را تصویب و اجرا می کردند
ای کاش ….ای کاش
فرشته

نظام جمهوری اسلامی عامل بالا رفتن آمار تنفروشی در ایران

پیش از انتقال او به اوبن، ماموران وارد خانه آنها می شوند. آنها هم حکم جلب و هم حکم بازرسی منزل آنها را داشتند و ضمن بازرسی خانه، کامپیوتر و فیلم های ضبط شده برای پروژه دانشجویی او را با خود به زندان اوین منتقل می کنند.

در حالی که دوستان و همراهان عشا بر اطلاع رسانی در مورد بازداشت وی تاکید داشتند اما به خواست خانواده او چند روزی در مورد انتشار خبر اقدامی نکردند. ماموران به خانواده عشا قول مساعد و آزادی عشا را در صورت عدم انتشار خبر داده بودند.

اما امروز یکشنبه 28 مهر با گذشت 5 روز از بازداشت عشا، پدرو مادر وی برای پی گیری وضعیت دخترشان به دادگاه انقلاب مراجعه کردند. به آن ها گفته شده است که دیگر به دادگاه مراجعه نکنند و دادگاه تا پایان بازپرسی پاسخی به سئوالات خانواده نمی دهد. در مراجعه خانواده عشا به دادگاه انقلاب به گفته پدراو در برگه رایانه ای که آنها از دادگاه دریافت کرده بودند تاریخ بازداشت عشا 27 مهر قید شده بود در حالی که او را روز 24 مهر بازداشت کرده بودند.

عشا مومنی که دانشجوی رشته کارشناسی ارشد ارتباطات و هنر در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا نورتریج است 2 ماه پیش برای دیدار با خانواده و انجام کار دانشجویی اش به ایران باز گشته بود. ر طول این مدت نیز به منظور انجام پایان نامه خود درباره جنبش زنان ایران، یک مجموعه مصاحبه و فیلمبرداری از فعالان کمپین یک میلیون امضا در تهران انجام داده بود.

فعالان حقوق زنان نسبت به شیوه بازداشت، برخورد غیرمسئولانه با خانواده نگران مومنی و بازداشت بی دلیل عشا اعتراض دارند.

پاییزه و هوای  خنک و  مطبوعش  آدم رو وامی داره که برای قدم زدن بیرون بره ..

غروب هست به اصرار یکی از دوستان برای قدم زدن می ریم که ای کاش نمی رفتم …

بعد از ساعتی به طرف خونه برگشتیم .،نزدیک خونه بودیم ..از دور زنی با بچه کوچیکی سر کوچه ایستاده بود و مدام سرشو به اطراف می چرخوند انگاری منتظر کسی بود .. مرتب با گوشیش شماره می گرفت ..نگاهش به درون کوچه افتاد به طرف من و دوستم …وقتی مارو دید به سمتون اومد..

به من که رسید گفت :

اسم این کوچه چیه ؟ می خوان فامیلام بیان دنبالم ..اگه می شه من زنگ می زنم شما آدرس دقیق اینجا که من هستم رو بدید که بیان دنبالم ..گم نشن یه وقت !!

شماره گرفت گوشی رو به دستم داد ..منم دیدم آقایی پشت خط بود ..داشتم آدرس می دادم که …می ایی جاده فلان ….کوچه فلان

مرد پشت خط گفت ما الان همون کوچه هستیم ..

گفتم الان همین کوچه هستید بیایید تا انتها ..که

یهو زن گوشی رو ازم قاپید و باهاش شروع به حرف زدن کرد …زیر نور تیر چراغ برق صورت زن رو دیدم

خیلی قشنگ بود به خصوص چشماش

می شه گفت آرایش خوبی نداشت ، یعنی آرایش چشماش با رژلبش و رنگ سایه چشماش هم عجیب بود

لباسهاش شاید مد بیشتر از پنج سال پیش بود

یه کم شک کردم

به بچه نگاه کردم ..دیدم یه دختر کوچولوی دوساله که یه روسری هم به سرش بسته و یه کفش تابستونه با رنگی تیره به پا داشت ..بهش لبخند زدم و نازش کردم

زنه به طرف سرکوچه راه افتاد و هی ازمن می پرسید اینجا کجاست ؟

گفتم مگه غریبی؟

در جوابم گفت :

آره اینجا نمی شینم  ، از شهر دیگه اومدم 

بچه به مادرش چسبیده بود ..یه لحظه ازش دور نمی شد…

دیگه به سرکوچه رسیدیم ..

 شکم قویتر شده بود   .. دوستم هم مثل من بهت زده به بچه و مادرش نگاه می کرده

زن گفت : پس چرا نیومدند می شه دوباره بهشون آدرس بدی ..

بازم گوشی رو به دستم داد

مونده بودم چیکار کنم.. بهش گفتم :

این دفعه گوشی رو از دستم نگیر بذار آدرس رو دقیق بگم بهشون ..که اینجا با بچه نمونی گرفتار …

مرد از پشت گوشی می  گفت ما تو کوچه ی فلانیم

 می تونستم آدرس غلط بدم و بپیچونمش

ولی تلفن داشتند و باز هم رو پیدا می کردند و فایده ای نداشت

گفتم بپیچ سمت چپ یه کم بالاتر می بینی این خانم رو با بچه

گوشی رو قطع کردم

حالم بد بود

زن گفت : بچه پیشتون باشه برم در خونه رو ببندم..( خونه چه کسی رو؟؟ )

خیلی خوش تیپ بود با اونکه لباسهای خوبی هم تنش نبود

رنگ بچه زرد بود خیلی پریده رنگ بود .. دختر بچه با شنیدن این حرف پاهای مادر رو بغل کرد و بهش چسبید و زد زیر گریه

اعصابم خورد شده بود …گفتم هر جای  می ری بچه رو با خودت ببر نمی بینی گریه می کنه

دوباره بچه رو ناز کردم گفتم نون می خوری؟

سرشو زودی تکون داد یعنی آره …بلافاصله با شنیدن کلمه ی نون گریه اش قطع شده بود ….یعنی اینقدر گشنه بود ؟؟

به دوستم گفتم یه تکه نون بهش بده که …

مادرش یهو به من گفت :

سمند چه جور ماشینی هست ؟ چه شکلیه؟ دونفرن …می آن دنبالم ..

گفتم …سمند … لکنت گرفتم ..دو نفر ..دو مرد ..با بچه کجا می خواد بره ؟؟

..

همه ی این اتفاقا در عرض چند دقیقه افتاد

دیگه نتونستم از بچه جدا شم

یهو یه سمند مشکی با دو نفر سرنشینش ترمز کرد

اوه

چقدر بد ترکیب

چقدر خورد کننده

زن چه ناشیانه رفتار می کرد

مکث کرد بهشون نگاه می کرد معلوم بود اصلن نمی شناسه اونا رو و کسی بهش معرفیشون کرده

داشتیم ازشون جدا می شدم

تحمل نگاه کردن نداشتم

فکر می کردم دارن..طناب دار رو دور گردنم می ذارن   خفه بودم ..داشتم خفه می شدم

شلاق می خورم

دستامو گرفتم جلوی صورت

که یهو بچه مارو صدا زد

با یه جیغی ما رو صدا زد …

نون می خواست

نون تو دست دوستم تکه شده بود ولی اینقدر داغون بودیم که یادمون رفت بدیمش به بچه

گفتم برو نون رو بهش بده

مادرش گفتم نه نمی خواد ..

با عصبانیت گفتم نمی بینی می خواد ..خوب لابد گشنه هست …

بچه نون رو گرفت و بلافاصله شروع به خوردن کرد

کاری ازم بر نمی اومد

هیچ کاری …

مثل وقتی که می بینی کسانی رو به بالای دار می فرستن

مثل وقتی که در ملاعام دارن شلاق می زنن بی گناهی رو

مثل وقتی که تن زخمی و رنجور بچه های کمونیست رو پشت وانت با طناب بستند ( سال 61 آمل )

و در سطح شهر اونو رو می کشیدند تنشون …زخمی

آسفالت تیز و سیاه

زخمی ..مردم کاری نکردند که هیچ

حتی بعضی از این مذهبیون با پاره آجر به تنشون حمله می کردند …

اشکبار به خونه نرفتم که  ای کاش می شد گریه کنم

همه فهمیدند من حالم بده

از خنده هام خبری نبود

تمام شب به اون بچه دوساله فکر می کردم

آیا صبر می کنن بچه بخوابه بعد کارشون رو بکنن ؟

یا به بچه داروی خواب آور می دن؟

 نکنه به بچه هم آزاری برسونن ؟

و هزار تا  حرف که فقط کلمه ی بچه توشون یکی بود …

یکی از دوستانم گفت ناراحت نباش و یادت باشه اون بچه مادر داره ….

ولی مادری که می پرسه ماشین سمند چه شکلیه ..و با دیدن اون ماشین خوشحال  بود و به سمتش رفت ..

اوه

می دونم مادر داشت ولی …….

به خودم لعنت می دادم ..چرا کاری ازم بر نمی آد…

شاید اگه هم بر می اومد  من هم الان زیر  خروارها خاک خاوران خوابیده بودم

هر کسی بتونه کاری بکنه و بخواد مشکلی رو حل کنه خاکش می کنن و اینا که موندن،   همه  کاری نمی کنن جز خونه خراب کردن …چقدر چهره ی روحانی و خدایی هم به خودشون می گیرن ..لعنت بهتون

لعنت

لعنت

لعنت به شما با این کشور داریتون.

سرك مي كشي تا بداني هستم

هستي و مي خواني مرا

“من پديده شدم” ….

مثل ِ هميم …..

هيز ِ پنجره اي كه باز مي كنيم

در زميني ترين رقص

در ابري ترين هواي رقص

چشمان در رفت و آمد …..مدام …

پنجره …كليد هاي ِ كيبورد

ژ..پ..چ..هماره به اشتباه تايپ مي شوند …

خواهش ملتمس ِ اين ورق پاره ها

سنگ شدم و پرت

گُر گرفتم ……”خوش امدي”

دور ِ چشم هايت همه مشق بود

زبانت راه ….. نوك انگشتانت نشان ِ راه …

كليد ِ ري استارت … شروعي از نو …

برنامه اي كه تصوير را نمي خواند ..

شيشه ي اين پنجره را باز كن …

كليد هاي ِ كه با لمس شان ….ذهن را به سكوت مي خواند

تن آب را من به دست دادم …..!!!!!!!

دست بر پشتم خورد …”من اينجايم “….

اين همه آنجا نبودي ؟!!

هرگز آنجا نيستي ..تني كه آنجاست ..

تكثير شدي ….از آسمان لبانت مي ريزد ..

نشت مي كني در خاكي از واژه و سطر

واژه ها هميشه دنبال ِ تني مي گردند

متني كه رنگ ِ تن ِ خود عوض كرد ….

نگاه در رفت و آمد …..

پنجره ي باز …كليد هاي ِ كيبورد

چنگ مي زنم به خاكي كه تورا …….

سيل از پنجره به من رسيد …

خاموش شدم ….

كينه .هيس !!! درد … هيس !!!!!

لاي ِ اين كلمات پنهان شدم

سرك مي كشم … تا بداني هستم

هستم و مي خواني ….

“من پديده شدم” …

نگاه ِ در رفت و آمد …نگاه گم شد ….

مي خواهم چشم بياندازم به حاشيه ي دور

دور ِ من بلاي ِ فاحش ، هوا شد

هاي ِ هاي ِ نفسهايم راه جمع كرده ام … تا همه ….

تو اصلن آنجا نيستي !!! همه مي دانند …

پنجره اي باز شد …

دكمه هاي ِ كيبورد مي نوازند

زميني ترين رقص ها ..براي ِ ما ..

در بين ِ نگاه ..در جا زده اين رقص …

كسي به من بگويد..” اِشق” را عشق بنويسم

يا شقه شقه قرباني اين رهايي ….

از عشق نوشتن را گم بودم

انگشتان و كليد هاي ِ كيبورد برايم نوشت ..

((پرنده زنده است …اگر چه پرواز مرد …))

دوباره هيز مي شوم به پنجره …

باز مي شود ، مي نويسم :

“درود بر تو
“کجایی؟ دلم تنگت شده …”

از مرکز “ام آر آی ” امام خامنه ای می خوام براتون بگم ………

اولین بار نبود برای عکسبرداری می رفتم

مرکز امام خامنه ای ساری متعلق به سپاه هست. بیشتر از انگشتهای دستم به اونجا رفتم می شه گفت مشتری پروپاقرص اونجام.

امروز صبح راه افتادم ..دوماه پیش نوبت گرفتم ..ایییییییییییی این خامنه ای سرش شلوغه ها ..معجزه دیدم منو اونجا ایییییییییییییییییییییییی

طبق معمول از چند روز قبل مریض شدم

حوصله هیچ کس و هیچ چی رو نداشتم..حال تزریق و مریضی و صدای ناهنجار دستگاه همه یکطرف ..ورودی این مرکز یه طرف ..

باید چادر سر می کردم

یعنی ممنوع بود بدون چادر…. مانتو و یا پوشش دیگه ای اونجا قابل قبول نبود ..دفعه قبل با مانتوی روشن و روسری رفتم و آرایش هم داشتم ..دم در خانم بهم چادر داد ..گفتم بدم می آد کثیفه همه سرشون می کنن ..گفت نه تمیزه همش می شوریم .تو دلم گفتم حمالی چه بهت می آد جیگر…

چادر سر کردم ولی مثل عمامه یه طرف رو سرم پیچیدم و طرف دیگه رو روی زمین می کشیدم

خانم حیگره دنبالم دوید و گفت خانم اینطوری نذاری که بهتره..گفتم خوب نمی خوام بذارم مجبورم کردی ..گفت دستوره ..لطفن درست بذار سرت..

همراهم چشم غره به من رفت..چادر رو مثل زنان چادر چاقچولی سر گذاشتم و رفتم و عکس گرفتم.

یه قسمت از ساختمون رو که شمردم..

تو هر اتاقی عکس دو امام عصر خامنه ای و خمینی بود و از پذیرفتم افراد بدحجاب یا بدون چادر معذوریم ..اینا مارو کشتنو ما آخرنفهمیدیم بدحجاب چیه و بی حجاب کدوم و یا پوشش خوب اصلن چیه ..(زیر عبا مرحبا بودن )

حالا امروز هر چی فکر می کردم تو کتم نمی رفت چادر بذارم

حتی دیشب گفتم چادر نماز مادرم رو سرم میکنم ..مراد گذاشتن چادره دیگه ..همه دعوام کردند که :

ولشون کن ..حوصله داری ..اینا گه هستن اینقدر همشون نزن …تو دهن سگ چوب نذار پارس می کنن پاچه ی تورو می گیرن ..

خلاصه راضیم کردند چادر مشکی بذارم تو مرکز امام معاصر خامنه ای

دم در رسیدم چادر سرم ..تو رفتم

اتاق انتظار زنان زیادی بودند همه چادر رو شونه هاشون افتاده ..گفتم نکنه وارد امام زاده شدم و خبر ندارم …شاید نور معنوی هم تو اتاق انتظارش بود که من لیاقت دیدنشو نداشم …

سردم بود

تشنج کردم..نمی تونستم بشینم

همه نگام می کردند یه نفر نیومد بگه که کمک می خوای ..

پرسیدم تخت دارین ..نه نداشتن

خواستم دوتا صندلی رو کنار هم بذارم و دراز بکشم ولی نذاشتن

حالم بد بود

می لرزیدم

رفتم تو محوطه ی مرکز

نیمکتهای آهنی بود که آفتاب مستقیم داغش کرده بود ، روش نشستم ..سرم رو دستام و دستام رو گذاشتم پشت نیمکت ..خیلی حالم بد بود

یهو یه زنه از دور داد زد

خانم چادرتو بذار سرت ..رو شونه هاته…

به خاطر نق نقهای اینا با نفرت اونروز حتی مغنعه سرم کرده بودم می گفت روی مغنعه چادر هم باشه ..

حالم بد بود یه فحش جانانه حواله اش کردم..و دوباره سرم رو گذاشتم رو دستم که روی پشتی نیمکت بود

حالم از همه چی بهم می خورد ..ازامامهاشون از محمدشون از بیابانهای عربستان ..از عربهایی که ایران رو خراب کردند ..از چادر های سیاه .. از زنانی که چادر سرشونه ..و منو مجبور می کنن منم بذارم

چون مریضم و چاره ای ندارم

چون باید برم ام آر آی اونجا و عکس بگیرم

چون شهرم هنوز این دستگاه رو نداره ..گرمای آفتاب خیلی حالمو بهتر کرد ..کلی خوابیدم همونطوری..نوبتم بود دیگه

برگشتم تو اتاق انتظار

خانم منشی به زور چادر سرش بود ..هی می افتاد ..یه زن دیگه از دهات بود مانتوی بلند و مغنعه که فقط گردی صورتش معلوم بود به اونم چادر داده بودند.

.بحث سیاسی شروع شد

برای اولین بار بود که تو مرکز امام عصر خامنه ای که متعلق به سپاه بود، بحث سیاسی بود

از قطعی برق ..گاز..تا طوفان اخیر در ساری و جویبار که 5 کشته داد..و همه ی خونه ها خراب شده مردم 37 روستا اب و برق ندارندو بی خانمان شدند و هیچ گونه کمک رسانی توی این دو روز بهشون نشده..تا کارگرانی که امنیت شغلی ندارند و خیلی راحت بعد از چند سال کار اخراج می کنند..و..و…

مهمتر از همه زیر فیشهای گاز نوشته شده که به مدت هشتاد روز گاز قطع می شه و حتمن به فکرسوخت دوم باشید حالا این سوخت دوم برقه که قطع می شه ..اگه نفته که کمه ..تازه دوباره بخاری های نفتی و تانکرهای نفت رو باید راه بندازیم ..ای تف بروی شما..

صدام کردند ..وارد اتاق دستگاه شدم..همه ی مردای اونجا ریش داشتند و مثلن مذهبی بودند

لباسهامو عوض کردم

آنژیکت به دستم زدند ..خیلی درد داشت ..سرم گیج رفت ..گفتم لابد از گرسنگیه ..مرد برگشت گفت مگه روزه نمی گیری؟

یکی نیست بگه بهش ..آخه خره من دارم آمپول می زنم اومدم عکس بگیرم می تونم روزه بگیرم..گفتم من روزه نمی گیرم اصلن نمی گیرم..

لباس اونجا رو نپوشیدم ..چون بدم می اومد ..با خودم لباس بردم ولی بلوزشو کوتاه می دونست .تاآخرین لحظه که رو تخت دراز بکشم نذاشت چادرمو بردارم ..رو تخت وقتی رفتم هم فوری پتو انداخت روم…نمی دونم این مردا چرا فکر می کنن که خودشون خوب نگاه می کنن و بد طینت نیستند و مردای دیگه بی شرم و کثیف اند ..

کارم تموم شد

لباسمو پوشیدم و از مرکز دراومدم..تا دفعه ی بعد که باز با نفرت برم اونجا..

فرشته